در مقطع راهنمايي تحصيل مي کردم که  با نشريه نهال انقلاب آشنا شدم ، چندين بار برايشان نامه نوشتم تا اينکه با سردبير مجله
( آقاي علي اصغر نصرتي ) آشنا شدم و ارتباط ما تنها از طريق تلفن ممکن بود چون من در شهرستان بودم  در طي تماس هايي
که با ايشان داشتم از ايشان در زمينه داستان نويسي و شعر کمک گرفتم و ايشان هم بسيار من را راهنمايي کردند بعد از گذشت
آشنايي من با آقاي نصرتي ايشان چند کتاب مفيد برايم ارسال کردند در بين اين کتابها ، چند کتاب بود که ارزش بيشتري نسبت به
بقيه داشت  ايشان کتاب هاي شخصي خود را که در منزل داشتند را نيز برايم ارسال کردند واقعا به خاطر اين کمک
ارزشمندشان
ممنونم  ، اما نکته اين است که من آن زمان به داستان نويسي و شعر به معناي حقيقي آن  توجهي نمي کردم و فقط از اين جهت
که با سردبير نشريه اي دوست شدم فکر مي کردم  
خلاصه در ميانه راه اشتياق اوليه خودم را از دست دادم و ديگر نامه اي نفرستادم و با ايشان تماس نگرفتم . هم اکنون مي فهمم
که چه فرصت خوبي را از دست دادم شايد اگر همچنان با ايشان در تماس بودم الان با مشکل نوشتن و چه گونه نوشتن مواجه
نمي شدم . وقتي فهميدم به نوشتن علاقه دارم  که ديگه  چند سال گذشته بود و آقاي نصرتي از مجله رفته بود ، ديگه چه کسي
به خوبي ايشان مي توانست مرا راهنمايي کند واقعا با تمام وجود من را راهنمايي مي کردند ، افسوس مي خورم که چرا قدر
فرصت هايي که مي توانست  باعث تحول در من شود را ندانستم
راستي چرا ما قدر فرصت ها را نمي دانيم !؟
الان که مي نويسم مي فهمم چيزي از نوشتن نمي دانم  ، کاش زمان به عقب بر مي گشت  ، کاش مي شد با آقاي نصرتي
ملاقات کنم ، تازه مي فهمم که منظور از ( فرصت ها مي گذرند  قدر فرصت هاي خود را بدانيد)  چيست .
سخنم با آقاي نصرتي
سلام ، خسته نباشيد ، من حديث هستم نمي دانم که من را به خاطر داريد يا نه ، و اين را مي دانم که اگر يادتان هم باشد از
اين که ديگر با شما تماس نگرفتم دلخور هستيد  ( بخشش از بزرگان است ) از صميم قلب دوست دارم باز هم با شما صبحت
کنم  اما نمي دانم چگونه  ، با کدام شماره و به کدام نشاني ، راستي چند کتاب نزد من به امانت داريد ، اگر من را نمي خواهيد
ببينيد ولي کتاب ها  چي، آن ها از بس در کتابخانه خاک خوردند و کسي مطالعه شان نکرد ، اميد و آرزوشان اين است که بار ديگر به آغوش شما بازگردند و از من و ... برايتان سخن بگويند